Ιστορία δολοφονίας τιμής

Ahlam Dawi
γεννημένος: 1982
Δολοφονία: Αύγουστος 2017
Τόπος διαμονής: Αύγουστος 23 Αυγούστου 2017: Memmingen
Καταγωγή: Μemmemming: Συρία
Παιδιά: 1 κόρη, 2 γιοι
Δράστης: ο σύζυγός της Ναμπίλ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Σελίμ (50 και 59 ετών).
Ως εισαγόμενη νύφη, η Ahlam έρχεται στη Γερμανία από τη Συρία γύρω στο 2000 και παντρεύεται σε μια συριακή φυλή. Ο σύζυγός της είναι 15 χρόνια μεγαλύτερος, έχουν μια κόρη και 2 γιους. Στις 23 Αυγούστου 2017 η Ahlam εγκαταλείπει το διαμέρισμα της μεγάλης φυλής στο Memmingen. Αργότερα οι συγγενείς της την αναφέρουν ως αγνοούμενη.

Τον Οκτώβριο βρίσκεται το στραγγαλισμένο πτώμα της στο Memmingerberg. Η αστυνομία συλλαμβάνει τον σύζυγό της και τον μεγαλύτερο αδελφό της Selim, ο οποίος θεωρείται αρχηγός της οικογένειας. Λέγεται ότι η Ahlam ήταν χριστιανή. Επιπλέον, ότι ήθελε περισσότερη ανεξαρτησία, ήθελε να πάρει το δίπλωμα οδήγησης και πήγε σε δικηγόρο για να πάρει διαζύγιο. Υπάρχει τουλάχιστον μία καταγγελία λόγω ενδοοικογενειακής βίας και απαγόρευση επικοινωνίας.

Η δίκη αρχίζει τον Σεπτέμβριο του 2018 στο περιφερειακό δικαστήριο του Memmingen. Ο σύζυγος ομολογεί το έγκλημα, ο αδελφός του σιωπά. Και οι δύο έχουν γερμανικό διαβατήριο.

Τι είναι η δολοφονία τιμής;
Η δολοφονία τιμής είναι μια δολοφονία στο όνομα της τιμής. Αν ένας αδελφός δολοφονήσει την αδελφή του για να αποκαταστήσει την οικογενειακή τιμή, πρόκειται για φόνο τιμής. Σύμφωνα με ακτιβιστές, οι πιο συνηθισμένοι λόγοι για τις δολοφονίες τιμής είναι ως θύμα:

  • Αρνείται να συνεργαστεί σε έναν κανονισμένο γάμο.
  • θέλει να τερματίσει τη σχέση.
  • έπεσε θύμα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης.
  • κατηγορήθηκε για σεξουαλική σχέση εκτός γάμου.

Οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα πιστεύουν ότι κάθε χρόνο πραγματοποιούνται 100.000 δολοφονίες τιμής, οι περισσότερες από τις οποίες δεν καταγγέλλονται στις αρχές και ορισμένες μάλιστα συγκαλύπτονται σκόπιμα από τις ίδιες τις αρχές, για παράδειγμα επειδή οι δράστες είναι καλοί φίλοι με τοπικούς αστυνομικούς, αξιωματούχους ή πολιτικούς. Η βία κατά των κοριτσιών και των γυναικών παραμένει σοβαρό πρόβλημα στο Πακιστάν, την Ινδία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, το Ιράν, τη Σερβία και την Τουρκία.