براساس آمار و داده‌های در دسترس و طبق برآورد سازمان ملل سالانه چیزی حدود ۵۰۰۰ قتل ناموسی در کشورهای مختلف گزارش می‌شود. برخلاف تصور عده‌ای این قتل‌ها تنها مختص کشورهایی چون ایران، پاکستان، هند، ترکیه، مصر، سوریه و ... نیست و در کشورهایی چون دانمارک، سوئد، آلمان، نروژ، هلند، انگلیس، کانادا، آمریکا و…نیز رخ می‌دهند. در حال حاضر به دلایل مختلفی آمار و ارقام گزارش شده بسیار پایین‌تر از آمار واقعی هستند؛ در ادامه به برخی از آنها می‌پردازیم:

-گزارش دروغین قتل‌های ناموسی توسط اعضای خانواده و شاهدین: در بسیاری موارد میزان قابل توجهی از قتل‌های ناموسی تحت عناوینی غیر از قتل گزارش می‌شوند. در این موارد عموما مردان خانواده قصد کنترل زنان را دارند و زن یا دختر را دارایی خود می‌دانند و در پی آن کوچکترین سرپیچی از دستورات را هرچند که جز طبیعی‌ترین حقوق هر شخصی باشد را خدشه به آبروی خانواده تلقی می‌کنند. در نتیجه این تفکرات با نام آبروی از دست رفته، غیرت و تعصب قتل‌هایی رخ می‌دهند که با همکاری سایر شاهدین تحت عنوان خودکشی و یا مرگ طبیعی گزارش می‌شوند.

-ثبت نشدن نام دختران هنگام تولد: در بسیاری کشورها به دلایل متعدد این امکان وجود دارد که نام فرزندان دختر هنگام تولد جایی ثبت نشود. به طور مثال برای مناطق روستایی و دور افتاده در اکوادور و کنیا دور بودن از دفاتر دولتی یکی از بزرگترین موانع ثبت نام فرزندان هنگام تولد است. در بنگلادش برای ثبت نام و دریافت شناسنامه فرزندان خانواده‌ها باید هزینه‌ای پرداخت کنند، این هزینه ناچیز مانعی برای خانواده‌های محروم و فقیر به حساب می‌آید. در کامرون مادران هنگام اقدام برای ثبت شناسنامه فرزندان خود نیاز به دو شاهد دارند تا به مادری او شهادت دهند. در پی ثبت نشدن نام دختران هنگام تولد مرگ و زندگیشان خارج از آمار باقی می‌ماند.

-همکاری پلیس با خانواده مقتول: همکاری پلیس و دست‌کاری وقایع صحنه جرم هنگام گزارش، یکی دیگر از دلایلی است که مانع دستیابی به آمار واقعی قتل‌های ناموسی می‌شود. به گفته عده‌ای از فعالان حقوق زنان در برخی موارد پلیس اجازه کالبد شکافی را صادر نمی‌کند و با این کار گزارش مرگ طبیعی مقتول توسط خانواده را آسان‌تر می‌کند.