- Güvenilir verilerin mevcudiyeti:

Namus cinayetleri yaygın olarak tartışılsa da, kesin sayıya ilişkin güvenilir rakamlar bulunmamaktadır. STK'lara göre namusa dayalı şiddet olaylarının sayısı artmakla birlikte, boyutları hakkında çok az bilgi mevcuttur. Çünkü namusa dayalı şiddet nadiren gizli kalmıyor ve namusa dayalı suçları dış dünyadan gizlemek için genellikle bir tür komplo varmış gibi görünüyor. Açık olan şey, namusla ilgili olayların gerçek sayısının resmi olarak kaydedilen sayıdan çok daha yüksek olacağıdır. Örneğin, diri diri yakılan Afgan Narges Achikzei resmi rakamlara namus cinayeti kurbanı olarak dahil edilmemiştir çünkü Hollanda polisi bu namus cinayetini örtbas etmeyi tercih etmiştir.

- Hükümete güven eksikliği:

Polisin namusa dayalı şiddeti ele almakta isteksiz olduğu ülkelerde, kadınlar polisi sorunlarına yardımcı olacak bir seçenek olarak görmemektedir. Bir kadın, namus cinayetlerini ve kadınlara yönelik diğer şiddet türlerini ciddi bir şekilde ele alma konusunda polise güvenemediği bir ülkede yaşıyorsa, o toplumda hükümete olan güven de azalır. Bu durum, bir Avrupa ülkesinde ikamet statüsü belirsiz olan bir kadın için daha da kötüleşmektedir, çünkü polisle temasa geçmenin ilgili herkesin ikamet statüsü için olumsuz sonuçlar doğuracağı algısı polise bildirimde bulunma isteğini azaltmaktadır.

- Namusa dayalı şiddet hakkında yeterli bilgi eksikliği:

Polis memurları ve kamu sektörü çalışanları namusa dayalı şiddet konusunda iyi bir anlayışa sahip olmayabilir ve bu nedenle şiddeti zamanında fark edip çözüme kavuşturamayabilir. Polis ayrıca namus suçlarının doğasını yanlış yorumlayabilir ve suçun ideolojik temelini anlamadan bunları aile içi şiddet suçları olarak kategorize edebilir. Polisin ve diğer ilgili kurumların namusa dayalı şiddet vakalarını tanıyabilmesi ve uygun şekilde müdahale edebilmesi için bu alanda acilen eğitime ihtiyaç vardır.

- İhbarın önündeki kültürel engellerin varlığı:

Kadınlar, kültürel geçmişleri ve bu tür bir şiddetin dış dünyayla paylaşılmaması gereken özel bir aile meselesi olduğu algısı nedeniyle polise ihbarda bulunmaktan korkabilirler. Kadınlar ihbarda bulunmaya çalıştıklarında kendilerini her zaman mağdur olarak görmezler, ancak çoğu zaman bunu yaptıkları için kendilerini suçlu hissederler.