Ralph Geissen nie zaprzecza, że złożył oświadczenia wymienione w wezwaniu.

Wypowiedzi te należy jednak rozpatrywać w świetle faktu, że Geissen nie zamierzał atakować niczyjego dobrego imienia ani obrażać osób zaangażowanych w sprawę lub zespołu policyjnego. W ten sposób Geissen chciał zwrócić uwagę na poważny problem społeczny (zabójstwa honorowe) i uwidocznić niepowodzenie policji w radzeniu sobie z nim. Co prawda Geissen zwrócił się do dwóch osób, ale było to w charakterze funkcjonariuszy policji i w związku ze "sprawą morderstwa w ogniu Zeist".

W sprawie "morderstwa w pożarze Zeist" kobieta została skazana na 12 lat więzienia i obowiązkowe przyjęcie do kliniki psychiatrycznej w 2013 roku. Jednak skazana w tej sprawie niewiele powiedziała o swoich motywach. Geissen była byłą pracodawczynią ofiary i jeszcze przed jej śmiercią zwróciła uwagę na fakt, że była ona ofiarą przymusowego małżeństwa. Chociaż najwyraźniej nie było na to wystarczających dowodów, według Geissen (i innych) nie można wykluczyć, że inne osoby były zaangażowane w to morderstwo. Geissen wielokrotnie zwracał uwagę policji i sądownictwu, że istniały przesłanki wskazujące na zabójstwa honorowe i utrudnianie przymusowego małżeństwa. Według Geissen, sygnały te nigdy nie zostały potraktowane poważnie i nie doprowadziły do właściwego śledztwa. Należy również podkreślić, że Geissen został poważnie uszkodzony przez niezwykle makabryczne morderstwo osoby, którą blisko znał i która była mu bliska.

Geissen uświadomił sobie, że zabójstwa honorowe są bardzo dużym i międzynarodowym problemem i stał się ekspertem w tej dziedzinie poprzez własne działania i badania. Ta sprawa nie dotyczy arbitralnych zarzutów pozbawionych jakichkolwiek podstaw.